Bernlef trof het woord Cellojaren aan in een Engelse krant. En hoewel het woord nog in geen woordenboek te vinden is kunnen we wel aannemen dat het zoveel betekent als 'nadagen', de jaren waarin melancholie en verdriet doorklinken.

Veel van de negentien verhalen in deze bundel spelen zich af in het tussengebied dat Bernlef eens 'het anonieme deel van onze persoonlijkheid' noemde, het gebied waar ons leven even geregeerd lijkt te worden door ons lichaam. Lezen over dit fenomeen, over deze opmerkelijke mensen van vlees en bloed is een verrukkelijke bezigheid. En het feit dat het losse verhalen zijn maakt het boek zeer geschikt om te lezen voor het slapen gaan. Voor op het nachtkastje. Prettige bijkomstigheid: het boek heeft een fraaie foto op de omslag. Ook voor op het nachtkastje.