Frank McCourt was 66 toen hij dit boek publiceerde, een autobiografisch verhaal over zijn trieste en ongelukkige jeugd vanaf zijn 6^e tot zijn 19^e jaar in de sloppenwijken van Limerick in het Ierland van de jaren ’30 en ’40. Het laat het ware gezicht van de armoede in Ierland in die tijd zien, prachtig en heel knap vanuit de ogen van het kind geschreven, makkelijk leesbaar, direct, vaak ontroerend en met veel gevoel voor humor. 

Moeder Angela, de drankzuchtige kletsmajoor van een vader en de drie kinderen leiden een mensonwaardig bestaan zoals de meeste inwoners van de arme buurt. De katholieke kerk met de biecht als hulpmiddel houdt de mensen in een grimmige greep. De drank is voor velen dikwijls de enige manier om aan de ellende te ontsnappen. De enige troost die de moeder is gebleven, zijn haar incidentele Woodbines-sigaretten maar ook die gaan op in rook en as. Naar die vergankelijke troost verwijst de titel. 

In 1997 werd het boek bekroond met de Pulitzer Prize. De verfilming van het boek (2000) heb ik nog niet gezien, maar dat ga ik zeker nog doen. In juli 2009 overleed Frank McCourt op 78-jarige leeftijd.